Prof.Dr. Ömer EYERCÄ°OÄžLU

2002 Seçimlerinden bu yana, Türkiye’de yaÅŸanan olayları açıklamakta hepimiz güçlük çekiyoruz. Borçlarımızın üç kat arttığı, kamu kurumlarının özelleÅŸtirme adı altında hızla elden çıkarıldığı, yeraltı zenginliklerimizin kimsenin ruhu duymadan yabancı ÅŸirketlere aktarıldığı, cari açığın her geçen gün biraz daha arttığı, teÄŸet geçen (!) krizlerin, esnaf ve sanayiciyi bataÄŸa sürüklediÄŸi bir Türkiye’de yaşıyoruz. ÖzelleÅŸtirme ile azalan devlet gelirlerinin, vergi, ceza ve harçlarla kapatılması nedeniyle, bu kalemlerde hergün yeni bir “güncelleme” yapılıyor. Açılımlar adı altında bozulan devlet yapısı, hukuk alanındaki düzenlemeler ve yeni anayasa çalışmaları adı altında iyiden iyiye laçkalaÅŸmış durumda. Çalışan kesimin üzerindeki yük, hergün artarken, sosyal hakları da erozyona uÄŸramaya devam ediyor. Darbeciler ve çetelerle mücadele derken, aydınlardan gazetecilere kadar muhalif olan birçok kiÅŸi tutuklanmış, birçoÄŸu da sindirilmiÅŸ bir halde. Yerel yönetimler, kendi vergi ve harçlarını astronomik seviyelerde belirlerken, hizmet alımı ÅŸeklinde yandaÅŸlara aktarılan rakamlar dudak uçuklatıyor. Dış politikada, stratejik ortağın istekleri emir kabul edilerek, bölgede jandarmalık yapmak revaçta. GüneydoÄŸudaki olaylar çok geniÅŸ boyutlar kazanmış, arkası kesilmeyen terör olayları sıradan hale gelmiÅŸ. Yani her yönden ülkenin durumu içler acısı. Ancak, 2002’den beri her seçimde hükümet oyunu artırarak seçiliyor. Son seçimde de yüzde elliye varan bir destek görülüyor. Ä°ÅŸte bu noktada, yaÅŸanılan bu paradoksu çözmekte güçlük yaÅŸanıyor. Bu kadar negatifliÄŸi alt alta toplayarak nasıl pozitif bir sonuç çıkıyor, açıklamak mümkün deÄŸil gibi. 
 

Geçenlerde katıldığım bir toplantıda bir dostumun anlattığı hikaye, tam da bu tezadı izah eder nitelikte. Bu nedenle, bu hikayeyi sizlere de aktarmak istiyorum: 

Kutup ayılarının kürkleri oldukça deÄŸerliymiÅŸ. Ancak, ayıyı avlamak da çok zormuÅŸ. Çünkü, ayının yaÄŸlı derisi, güçlü silahlar ve iri mermilerle ancak delinebiliyormuÅŸ. Bu mermiler de kürke zarar verdiÄŸi için, ayının ancak alnından, iki kaşının arasından vurulmasını gerektiriyormuÅŸ. Bunun için yakın bir mesafeden ateÅŸ etmek ÅŸartmış. Tabii, kutup ayısının üç metre karın altındaki fok balığının ve on kilometrelik mesafedeki yaralı bir hayvanın kanının kokusunu alabildiÄŸi gerçeÄŸi, kutup ayısının bu yolla avlanmasının imkansız hale getiriyormuÅŸ. Ancak avcılar, kutup ayısını avlayacak bir yöntem bulmuÅŸlar: AÄŸzı iyice keskinleÅŸtirilen bir balta kara gömülüyor ve üzerine bir miktar fok kanı sürülüyormuÅŸ. Konuyu alan ayı, baltaya ulaşınca, üzerindeki kanı yalamaya baÅŸlıyormuÅŸ. Tabii bu arada, jilet gibi keskin balta, ayının dilinde çizikler oluÅŸturmaya, dil kanamaya baÅŸlıyormuÅŸ. Ayı yaladıkça, dili kesiliyor, dili kesildikçe daha fazla kanama oluyor, artan kan ayının iÅŸtahını açıyor ve keyifle yalamaya devam ediyormuÅŸ. Kendi kanını büyük bir iÅŸtahla yalamaya devam eden kutup ayısı, bir süre sonra kan kaybından halsizleÅŸiyor, gücünü kaybediyor ve yere yığılıyormuÅŸ. Ä°ÅŸte bu anda avcılar yetiÅŸiyor ve iki kaşının arasından kurÅŸunu basıyorlarmış.  

Yenilmesi mümkün görülmeyen kutup ayısının başına gelen bu sonuç, avcıların mahareti kadar, kutup ayısının da akıl ve izandan mahrum oluÅŸunun neticesidir.  Bir hayvan için bu normal de, ya akıl sahibi insanlar için ne demeli.