DİKKAT... DİKKAT... DERNEĞİMİZDEN ÖDÜLLÜ MAKALE YARIŞMASI....
 
ONLAR BİR HARFTEN ÇOK FAZLASINI ÖĞRETTİLERONLAR BİR HARFTEN ÇOK FAZLASINI ÖĞRETTİLER

Tarih: 2012-11-24

 
Bana bir harf öğretenin 40 yıl kölesi olurum.  Hz. ALİ
 
Fazlı KÖKSAL
 
Bir öğretmenler gününü daha kutlayacağız.  
Öğretmenliğin ne kadar zor, çileli ve önemli bir görev olduğundan bahsedeceğiz. Atatürk Başöğretmenimizdi diyeceğiz… Kutsal kitabımızın “oku” emriyle başladığını söyleyip, bizi okutan öğretmenlerin ne kadar kutsal görev yaptığı üzerine nutuklar atacağız… 
Çocuklara şarkılar söyleteceğiz: Öğretmenim canım benimcanım benim. Seni ben çok, pek çok severim. Sen bir ana, sen bir baba….
Çocuklarımız, Öğretmenine alacağı hediyenin telaşına düşecek… Onların heyecanı bizi de saracak, hediyeler alacağız… 
Büyük kentlerde, üst ve orta gelir grubundaki insanların yaşadığı mahallelerindeki  okulların Öğretmen Odaları çiçek bahçesine dönecek…
Köy öğretmenleri ise bir kır çiçeği alırsa mutlu olacak…
Öğrencileri öpmek için ellerine sarıldıklarında gözyaşlarını tutamayacak öğretmenlerimiz… Çalışanıyla, emeklisiyle… 
Öğretmenlerimiz 24 Kasım’da gerçekten mutlu olacaklar…
Ama 25 Kasım sabahı uyandıklarında, o rüya bitecek… Türkiye’nin, eğitimin, öğretmenin sorunlarıyla yüzleşecekler yeniden.. 
Okulsuz köyler… Öğretmensiz okullar… Taşımalı eğitimin ve servislerin yorgunu öğrenciler… Her yıl alınmayacağı ilan edilmesine rağmen kimsenin ödememeyi başaramadığı “kayıt parası” …. Türkçe konuşamayan ilköğretim, doğru dürüst okuyup yazamayan lise mezunları…Çocukları iyi okullara kaydettirebilmek,  iyi öğretmenlerin sınıflarına aldırabilmek için aracı kılınan hatırlı dostlar… Sık sık değişen müfredat… Maaşı aldıktan bir gün sonra cebinde beş kuruş kalmayan öğretmenler… Okuldan daha çok zaman geçirilen dershaneler… 70-80 kişilik derslikler..  Pazarlarda limon satan, taksilerde şoförlük yapan öğretmenler… Parasız yatılı uygulaması kaldırıldığı için cemaat yurtlarına mahkum edilen köy çocukları…Kitap ve süreli yayın alamadıkları için mezun olduktan sonra branşlarında meydana gelen değişimi takip edemeyen öğretmenler… Okutulmayan kız çocukları… Ünite dergisi soygunu… Denetimsiz okul kantinleri… Uyuşturucu kullanılan ilköğretim okulları… ÖSS sınavında bir soru bile bilemeyen lise mezunları… Üniversiteye giremeyen lise birincileri… İki çocuğu da ÖSS’yi kazanamayan Milli Eğitim Bakanı.. Birleştirilmiş sınıflar komedisi...AB’nin , OECD ülkelerinin , hatta pek çok Afrika ülkesinin gerisinde kalan gazete ve kitap satışları… Herkesin şikayet ettiği ezberci eğitim anlayışı…Yabancı dilde eğitim rezaleti… Yeterli eğitim formasyonuna sahip olmayan öğretmenler… Laboratuarı, spor salonu, müzik odası bulunmaya okullar…  Yok olan “tevhid-i tedrisat”… Eğitimi yeni bir kaosa sürüklemesi muhtemel içi boş “Fatih Projesi”…
Ve tüm bunlara ilaveten dayatılan, ana dille eğitim garabeti…
Bu kadar sorunu niye biriktirdik?   Niye çözemedik?
Yüzlerce neden sıralayabiliriz…Yeterli bütçe ayırmadığımızdan, Milli Eğitimi yönetenlerin çapsızlığından, kalıcı bir “Milli” Eğitim Politikası belirlemememizden dem vurabiliriz… Ki hepsi de doğrudur… 
Bu temel hataların sonucu, maalesef Öğretmenlerimizin kalitesinde önemli bir gerileme oldu…
Öğretmeni öğretmen olarak yetiştirmek amacıyla kurulan tüm eğitim müesseseleri kapandı…
1970’li yıllarda karpuzun bile yetişmeyeceği süre içerisinde 3-4 ayda insanların eline öğretmen diploması verildi..
Öğretmenler maişet kaygısına düştüler, kendilerini yenileyemediler…
Ve düzey geriledi…
Belki her meslek için geçerliydi bu gerileme…
Ama Özdemir Asaf’ın dediği gibi “Bütün renkler aynı hızla kirlendi.. Birinciliği beyaza verdiler” 
Bakın 1940’ların 1950’lerin Lise Edebiyat Hocalarına; Ahmet Hamdi Tanpınar, Faruk Nafiz Çamlıbel, Behçet Necatigil, Arif Nihat Asya, Orhan Şaik Gökyay, Nihal Atsız, Ahmet Kutsi Tecer, Sabahattin Eyüboğlu... Şimdi bu çapta bir edebiyat öğretmeni tahayyül edebiliyor musunuz?
Benim de unutamadığım, unutamayacağım, çok şey borçlu olduğum hocalarım oldu; 
Ortaokul Birinci sınıfta bizi edebiyat dergisi abonesi olmamız için teşvik eden ve abone olduğuna dair ilk kuponu getiren üç kişiye kitap hediye edeceğini söyleyen Türkçe Hocam Mustafa Dinçer’i nasıl unuturum… Varlık Dergisine abonelik bedelini yatırdığıma ilişkin havale kağıdını görünce bana imzalayarak hediye ettiği, Ernest Hemingway’ın Çanlar Kimin İçin Çalıyor kitabı kütüphanemdedir hâla… Ortaokul ikinci sınıfta okuyup özetini çıkarmam için verdiği Sthendal’ın  730 sayfalık Kırmızı ve Siyah kitabının yanında…
 (-) ile (-) nin çarpımının artı ettiğini; düşmanımın düşmanı dostumdur, (+) ile (-) nin çarpımının (-) ettiğini dostumun düşmanı düşmanımdır, (+) ile (+)nın çarpımının (+) ettiğini dostumun dostu dostumdur diye örnekleyerek, bu karışık olguyu iki dakikada öğrenmemi ve ömür boyu  unutmamamı  sağlayan Lisedeki Cebir Hocam Ahmet Eşel’i sık sık rahmetle yad ederim…
Bana psikolojiyi ve sosyoloji’yi sevdiren Ali Biraderoğlu’nu…
“Türkçülük Tarihi”ni bize anlatan, anlatmakla kalmayıp her yazılı sınavda 3 sorudan birini bu konuya ayıran, böylece Şemsettin Sami’leri, Ali Suavi’leri, Ahmet Vefik Paşa’lara, Yusuf Akçora’ları, Necip Asım’ları, Ahmet Ağaoğlu’ları, Hamdullah Suphi’leri, Ziya Gökalp’leri tanımama vesile olan ,  edebiyat sevgimin kitap aşkımın mimarlarından Fethi Soykan’ı…
Kendisine karşı yaptığım affedilmez bir hatayı affetme olgunluğunu çok genç yaşına rağmen gösteren Biyoloji Hocam Nevcihan Çeyrekli’yi.. 
Ülkemin Coğrafyasına duyduğum sevginin oluşmasını sağlayan Mefkure Kılıçarslan’ı ve Perihan Coşkun’u
Tarih merakımın oluşmasında önemli katkısı olan Aydın Kılıçarslan’ı
Cebir ve Uzay Geometrisi derslerimize giren, beni çok seven, benim yanlış bir şey yapmayacağıma inanan, Sevgili Hocam  Nefise Karasu’yu
Unutmam mümkün mü…
Sadece onlar mı? İlkokul öğretmenlerim Mehmet Taştan, Şaban Bey, Ali  Bey…
Üniversite Hocalarım; Naci Kınacıoğlu, İhsan Tarakçıoğlu, Jale Sihay, Erzan Erzurumluoğlu, Onur Kumbaracıbaşı, Sedat Ünalan, Akif Erginay, Şan Özalp,  Kamil Turan, Kemal Dal, Aziz Köklü, Tevfik Tatar, Salim Şen, Çevik Uraz, Nejat Tenker, Devlet Bahçeli…
Her öğretmenimden çok şey aldım… 
Tanrıdan yaşayanlara uzun ömür, vefat edenlere rahmet diliyorum…
Tüm öğretmenlerimizin öğretmenler günü kutlu olsun…
VE UMALIM Kİ, BU ÖĞRETMENLER GÜNÜ  EĞİTİMİN VE ÖĞRETMENLERİMİZİN SORUNLARININ ÇÖZÜMÜNÜN BAŞLANGICI OLSUN
 Fotoğraf: Benim Öğretmen deyince aklıma ilk gelen isim; Seval EROĞLU
Bu Haber 1359 defa okunmuştur.
CUMHURBAŞKANI UYARDI
TÜRK TELEKOM SPOR OLİMPİYATLARI
ZEYBEKÇİ: VERGİ İDARESİ ÖZELLEŞT
PTT İLE H.KALYONCU ÜNİVERSİTESİN
EY İSRAFİL NEREDESİN?
CİSCO’DAN İSTİHDAM İÇİN BAŞKANLI
19 MAYIS´TA UTANMAK
PTT YÖNETİMİ GAZİANTEP´DE
ANNELER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN
KIZ KURULARININ ANNELER GÜNÜ KUT
HUKUK MÜŞAVİRİ TRT´NİN 50MİLYONU
YILIN ANNESİ: GÜLTEN AKKAYA
ERDOĞAN GÜMÜŞ YAZDI KARİA YOLU
2. KİTAP GÜNÜNE DAVETLİSİNİZ
LADY GODİVA
GİRİŞİMCİ KADINLARA BİLİŞİM DEST
BYLOCK MESAJLARINDAN 215 BİN KİŞ
MEKTUP YAZMA YARIŞMASI SONUÇLAND
WİKİPEDİA´YA ERİŞİM ENGELL
PTT ELEKTRONİK PARA İHRAÇ EDEBİL
BU KATEGORİDEKİ DİĞER HABERLER
 
  Copyright © 2006-2011 Telekomcular Dernegi
Web sitesinde yer alan yazi,resim ve materyaller izinsiz kullanilamaz,kopyalanamaz!