Bir deryanın ortasındayım,

Dev dalgaların arasında.

Yere inmiş ufukta kapkara bulutlar,

Korkuyla bakıyorum uzaklara,

Belki bir çare, kurtuluş umudundayım.

Uçsuz... bucaksız bir ecel gibi her yer,

Ben halâ neyin hayındayım.

***

Azgın dalgalarla boğuşuyor tekne,

Hangi sayfasında bilmem ki sözlüğümün,

İnce çizgisindeyiz yaşamla ölümün.

Azrail’in başucundayız,

Hepimiz suskun, kimsede çıt yok,

Biz, umuda yolculuğun mültecileri.

Betimiz benzimiz, rengimiz soluk,

Hepimizde umutsuzluk.

***

Pusu kurmuş Ege’nin merhametsiz suyu,

İnsafsızca hücum ediyor boğazıma.

Suya karışıyor umutsuz gözyaşım,

Genzime doluyor acımsı tuz tadında,

Ölümün dibini görüyorum;

Azrail’in kanadında.

Fırlatıp atıyor acımasız dalgalar,

Soğuk bedenim ıslak kumlarda,

Sabahın ilk ışıklarına dek büzüşüyorum,

Üşüyorum, üşüyorum.

***

Ölümün dibini görüyorum, Ege’nin dibi kadar derin,

Üstünde yaşatmadınız, artık altında da istemem yerin.

Mezar kazmayın bana, bir taş bağlayıp atın denize,

Timsah gözyaşlarınız size kalsın,

Cesedim değmesin elinize.

***

Biz, Ege’nin serin sularında;

Bir tekne dolusu mülteci,

Sonumuz dram, sonumuz çok feci. 

-Son-

Şahin KARADAĞ (05.10.2015)