Prof.Dr. Salih ŞİMŞEK
Adam gibi güzel güzel yazarken,
Bir gün insanımız, özellikle gençlerimiz, virgülü ( , ) kaybetti.
O zaman, virgül olmadığı için, zor cümleler kurmaktan korkar oldu.
Korkaklık sonucu basit ifadeler kullanmaya başladı.
Cümleleri basitleÅŸince düÅŸünceleri de basitleÅŸti.
Bilgi daÄŸarcıkları gittikçe küçüldü ve fakirleÅŸti.
Muhakeme gücü körleÅŸip dumura uÄŸradı.
Zihin faaliyeti durdu.
Fikrî üretim yok oldu.
Üretim olmayınca bilgi birikimi de olmaz oldu.
Derken a, i ve u gibi harflerin üzerine konan inceltme iÅŸaretlerini kaybetti.
Bu defa “kâr” yerine, “kar-yaÄŸmur” demeye;
“hâlâ” yerine, “hala-teyze” demeye baÅŸladı.
Yani cümleler ve anlamlar karışmaya baÅŸladı.
Yazılanların anlaşılmamasında hikmet aranmaya baÅŸlandı…
Ä°nsanımız, sonra ünlem ( ! ) iÅŸaretini kaybetti.
Alçak bir sesle ve ses tonunu deÄŸiÅŸtirmeden konuÅŸmaya baÅŸladı.
Artık ne bir şeye kızıyor, ne de bir şeye seviniyordu.
Robottan farksız hale gelmişti.
RobotlaÅŸmıştı…
Kızgınlıklarını ve sevinçlerini, MSN, ÇET ve SMS dilindeki garip sembollerle ifadeye çalıştı.
Herkesin kolayca anlayamayacağı basit ve çok sade bir KUÅžDÄ°LÄ° ÅŸekillenmeye ve kalıplaÅŸmaya baÅŸladı.
En vahimi de bazı “eÄŸitimci” sıfatını taşıyan insanlarımızın içine düÅŸtükleri periÅŸan durum oldu.
Söz konusu kuÅŸdili toplumumuzda o kadar raÄŸbet buldu ve deÄŸiÅŸim rüzgârı o kadar hızlı esti ki, artık yazım hataları, Profesör, Doçent, Yardımcı Doçent veya diÄŸer bazı benzer unvanlar taşıyan akademik insanlarımızı bile esir aldı. Onların da büyük bir kısmı, deÄŸiÅŸime karşı duramayıp, fiilî durumu kabullendiler.
Onlar da yanlışlara karşı bağışıklık kazandılar…
Bırakınız öÄŸrencilerinin yanlışlarını düzeltmeyi, kendi yanlışlarını bile göremez oldular.
İnternetteki yazışmalara bir bakınız. Sanki yanlışta yarış yapılıyor.
Artık, ☻ - J - :) - :D - :( - ;) - :P gibi ÅŸekiller davranışları ifade eder oldu.
Benzer 10 kadar şekil ya da sembol, onların iletişim kurmalarına yeter hale geldi.
Ä°nsanımız, deÄŸiÅŸimle birlikte, “ Yaw ” , “ Mrb ”, “ Slm ”, “ ii ” ve “ bi ” gibi hangi dilde olduÄŸu bilinmeyen kelimeler buldu…
“GeLicem / geLcem” ve “geLirsen mutLu oLucam / oLcam” gibi yazım ÅŸekillerini ve kurallarını keÅŸfetti.
Dilimiz, iyice sadeleÅŸti (!). SadeleÅŸtikçe sadeleÅŸti ve basitleÅŸti.
“Sadelik” ve “basitlik” de zaten güzel bir ÅŸeydi…
Tıpkı ilk çaÄŸlarda yazının olmadığı dönemlerdeki meram anlatma ve iletiÅŸim kurma modeline geçildi.
Dilde derinliÄŸe gerek yoktu.
Tarih tekerrür sürecine girdi.
Teknolojik gelişmeyle birlikte insanımız o hale geldi ki,
Hiç bir ÅŸey onda, en ufak bir heyecan uyandırmaz oldu
Bir süre sonra soru iÅŸaretini de ( ? ) kaybetti.
Artık soru sormaz ya da soramaz oldu.
Artık hiçbir ÅŸey onu ilgilendirmiyordu.
Ne evren, ne dünya, ne çevresi ve ne de kendi apartmanı umurundaydı.
Birkaç yıl sonra iki nokta üst üste iÅŸaretini ( : ) kaybetti.
Artık davranış nedenlerini baÅŸkalarına açıklamaktan vazgeçti.
İstese de davranış modellerini ifade edemez hale geldi.
Yazılarda cümlelerin ilk harflerinin “büyük harfle yazılması âdeti” de çoktan kalkmıştı.
Ä°ki cümle arasında “bir harf karakteri kadar boÅŸluk bırakma” kuralı da terk edileli çok olmuÅŸtu.
Ömrünün sonuna doÄŸru, elinde yalnız iki tırnak ( “ ” ) iÅŸareti kalmıştı.
Kendine özgü, kendine has, kendine ait tek düÅŸüncesi yoktu artık…
Yalnız baÅŸkalarının düÅŸüncelerini, iki tırnak içinde, tekrarlıyordu.
Yani papaÄŸanlarla dost olmuÅŸtu.
PapaÄŸanlaÅŸmıştı…
DüÅŸünmeyi, muhakemeyi unuttu ve böylece, eriÅŸilmez zannedilen son noktaya ( . )yani Nirvana’ya eriÅŸti.
Noktanın kaybolmasıyla birlikte, artık nefes almadan konuÅŸan ve ne dediÄŸi anlaşılmayan, sadece bir hırıltı ya da gürültü çıkaran, bir varlık haline dönüÅŸtü.
Ne dersiniz?
Tespitlerim ne derece doÄŸru?
Yanılıyor muyum acaba?
|
